De oude Drenten geloofden dat de Veeniks in staat was steeds weer opnieuw uit zijn eigen as herboren te worden. Hij zou in het veen van kopij een nest maken en daarin verbranden. Door de geur van de brandende kopij werd hij opnieuw geboren. In de Drentse cultuur staat het dier symbool voor de vrouwelijke redacteuren van de wereld.
De oud Drentse dichter Gezinius Johannes schreef in 2011 in een gedicht dat de Veeniks geen zaden en grassen eet, maar het sap van sompige turf gebruikt als levensmiddel. Na vijfhonderd jaar gewerkt te hebben zou de Veeniks laag in het mos een nest van xml, kopij en mirre maken. Als hij erin zat vloog het in brand. De geur van de brand neemt de ziel van de oude Veeniks mee. Het lichaam verbrande en er kwam een kleine Veeniks uit. Hierin nam de oude ziel opnieuw plaats om weer 500 jaar kopij te verwerken.
Historici geloven dat de legende van de Veeniks ontstaan is rond het jaar 2009, toen een groep vrouwelijke redacteuren door de Drentse venen dwaalde, wanhopig op zoek naar goede kopij. Zij zouden steeds opnieuw branden hebben gesticht om hun smeekbedes kracht bij te zetten. Hoe het met de dwalende redacteuren is afgelopen, vertelt de overleving ons niet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten