Train in Vain

Het is interessant hoe je staand of zittend in de geelblauwe rups tot vreemde associaties kunt komen. Vanmiddag had ik een afspraak gepland in Stad, aan het einde van de middag, zodat ik daarna meteen door kon naar het Martelhonk voor een Boddiekombet, dat is boksen op muziek en er niet over nadenken dat je je als een malloot staat uit te sloven voor een gillend afgetraind meisje, dat je dwingt om nog harder met je knuistjes in het luchtledige te slaan en je daarbij trakteert op indigestie bevorderende muziek. We doen het voor de esthetiek, denk ik altijd maar.

Enfin, ik in de rups van Veen naar Stad. Ik telefoneerde met een vriendje. En ineens gebeurde het weer. In de Drentse Aa bevindt zich een Funkloch ter grootte van een buitenwijk van Almere, waar geen bereik meer is. Je zou denken dat in de moderne tijd dit niet meer zou voorkomen in het zo dichtbevolkte Nederland (afgelopen zomer kon ik in het zomerverblijf van een ander vriendje in Kootwijk prima telefoneren. Waar?! Precies.), maar het is zo. Middenin een belangrijke volzin ter hoogte van de derde bijzin van links was mijn gesprek weg. Om het plaatje compleet te maken begon de trein in een heerlijk comfortabel tempo voort te dabberen door het prachtig bemiste Drentse platteland. Ook kwam de conducteur langs, louche grinnikend: 'Jaaa, je had je verborgen jaaa, maar ik weet je wel te vinden jaaa.' De minuten tikten verder, en ik zou mijn afspraak op zich nog wel net kunnen redden, mits ik in Stad even snel zou fietsen. Maar toen reed ik daar dus, terwijl de Geelblauwe Rups zich gemoedelijk door het landschap sopte. Een Train in Vain, dacht ik ineens. En daarna dacht ik: waarom denk ik regelmatig aan popnummers en dan nog wel van (bijvoorbeeld) The Clash als ik me in zo'n situatie bevind? Het andere treffende voorbeeld van een Clash-o-ciation zijn de recepties op congressen in de USA waar je één bonnetje krijgt en de rest van je drankjes zelf moet betalen (ja, en Nederlanders noemen ze dan zuinig - overigens bestaan de 'light refreshments' bij zo'n receptie niet zelden uit een hoog opgetast koud en warm buffet dat voor 50% onopgegeten in de afvalbak verdwijnt, dus daar gaat het geld dat je van te voren betaald hebt dan vermoedelijk heen), waar ik als enige uitbarstte in een luid 'Rock the cash bar, rock the cash bar'. Dit totdat de beveiligingsbeambten mij begonnen te verdenken van Verkeerde Sympathieën en ik wijselijk maar ophield met zingen.

Geloof het of niet, maar de rups knabbelde zich kranig door de Aa heen en eindigde weliswaar wat verlaat maar toch netjes op het station van The Capital of the North. Ik spoedde mij naar mijn fiets en schudde behendig aan het moderne handige bovenrek. En daar kwam mijn fiets omlaaggezeild, als een metalen eenhoorn uit de met kil licht beschenen kraters van de semi-ondergrondse fietsenstalling (deze fietsenstalling is gemaakt voor als de film Independence Day werkelijkheid wordt, maar daarover later meer). En toen kwam de echte Clash. De veiligheidspalletjes, die mijn fiets op zijn plek hadden zullen houden, waren zo verontwaardigd over zoveel snelheid en haast ineens dat ze het vaartuig behendig op mijn rechterknie lieten landen. En daar zat ik dan met een grimas van pijn bij mijn afspraak, en ik miste mijn boksen op muziek-les omdat ik niet hard genoeg kon fietsen naar het Martelhonk. De 20 minuten treadmill en de 40 straf-situps konden het ook niet meer verhelpen: mijn humeur was naar de knoppen. Totdat ik The Clash opzocht op YouTube (http://www.youtube.com/watch?v=oIx7k2gYT1I) en vertederd keek naar de kuiven, de side beards, de gitaren met dikke snoeren. Morgen toch maar weer lekker met de Train in Vain...